-Dag 3: maandag ALO

Klas 1A

Gisteravond bij het kampvuur zijn de stropdas (Award voor de topper) en de Goofy (meest onhandige acties Award) van de klas uitgedeeld. Sil heeft de stropdas gekregen omdat hij 3 zware rugzakken omhoog gesjouwd heeft voor mensen die geblesseerd zijn. Jacob heeft een kruisband blessure, Kylian drie gebroken tenen en Charissa hoest zich de longen uit haar lijf. Maar ze lopen wel mee met de groep. Top! En ook top dat iedereen hen waar mogelijk ondersteunt zodat ze het met z’n allen kunnen doen. Jordi heeft de Goofy van de klas gekregen. Hij heeft er wel anderhalf uur over gedaan om een pannetje water te koken. Vervolgens gooit hij het pannetje water om. Klein beetje onhandig ;-). Vanmorgen begon de groep met klimmen en Via Ferrata. Onder andere Stijn heeft bij de Via Ferrata zijn hoogtevrees overwonnen. ’S Middags stond er boogschieten en archery tag op het programma. Wat een fanatisme bij archery tag (een soort paintball, hike van anderhalf uur naar de bivakplek. Op de bivakplek trekken een paar studenten hun dikke bergschoenen uit. Sil beklijkt zijn sokken en zegt: ‘ hoe kom ik toch aan al die lange blonde haren in mijn sokken?’ Studenten maken mooie puntzakbivakjes, er wordt een vuurtje gemaakt en eten gekookt. Ondanks wat pijntjes en soms een tegenslag, zit de sfeer er nog steeds goed in. 1A is een mooie klas waarin studenten elkaar helpen. 

Klas 1B

Het was een mooie maandagochtend in de Belgische Ardennen. Er hing een lichte mist over het veld waar een zekere inval-SLB’er rond 08:40 doorheen wandelde. In de verte was het donkere blauw van een bivak zeil te zien. Het plan om om 08:30 te gaan wandelen was duidelijk nog niet gehaald. De geluiden die de inval-SLB’er bereikten waren duidelijk. 1B had een zware nacht gehad. De avond ervoor waren ze verrast door een verdwaald buitje terwijl ze bezig waren om de bivak op te zetten. Er waren hier en daar wat pijntjes en het goede humeur moest hier en daar nog eventjes gevonden worden. Toen er tijdens het ochtendprogramma ook nog verkeerd gelopen werd was de stemming tijdelijk wat minder goed. En dat was het moment dat 1B zijn ware aard leerde kennen en liet zien. Na een echt goede pauze werden de ruggen gerecht en volgde er een fantastische hike. De inval SLB’er had de klas gevraagd om in de middag een goed gesprek te voeren, en goede gesprekken werden er gevoerd. De opvoeding werd besproken, studenten legden aan elkaar uit wat hun ouders voor hun betekend hebben en ze discussieerden hevig over wat voor docent zij in de toekomst willen zijn. 140 hoogtemeters werden zonder problemen overwonnen (op een mooi slippertje van Dilano na). De laatste meters werden in stilte gelopen. Het dorp Falmagne is een stiltedorp en de studenten stonden er op dit gebruik te eren. S ’avonds werden er studieteam bivaks gebouwd. Micky’s bouwplannen waren dermate gecompliceerd dat Jurjen vier pogingen nodig had om ze te begrijpen, Andries maakte zich een uur lang zorgen of de bivak wel breed genoeg was voor zijn lengte en is zijn punten als vuurexpert wel een beetje verloren door er meer dan een half uur over te doen. Toen de bivak verlaten werd zat 1B gemoedelijk rond het vuur, was de sfeer uitermate positief en verdenkt de inval-SLB’er de meeste studenten er van dat ze het stiekem best leuk vinden.

Klas 1C

Vandaag een mooie dag voor 1C. Bij het raften sprongen ze enthousiast te water. Veel mooie foto’s gemaakt en daarna richting de bivakplek. Vuur gemaakt met tondel en firesteel; 2 grote groepsbivak gemaakt, ge-evalueerd bij het kampvuur en mooie verhalen opgehaald. Reacties van een aantal toppers:   Tim zegt: ‘oh’. Ane Jan zegt: ‘wat is er’; Feya zegt: ‘het water was lekker’; Eli zegt: ‘dikke middel**’; Bente zegt: ‘geen spijt van mij bivakzak’; Ype zegt: ‘euh groetjes aan Jimmy en de rest’; Merle zegt: ‘bivak bouwen’; Bonne zegt: ‘leuke dag gehad’; Bas zegt: ‘lieve mamma bedankt voor het eten, het is teveel’; Silke zegt: ‘ik wil deze week nog in de natuur poepen’; Mark zegt: ‘vandaag een leuke en gezellige hike gehad’; Noëlle zegt: ‘mijn mama ziet deze site toch niet’; Joyce zegt: ‘met zijn allen gezellig rond het kampvuur’; Robin zegt niet zoveel; Melvin zegt: ‘zelfs met survivallen lig je in het water’; Niels zegt: ‘woensdagavond Maiden bikken’; Annemiek zegt: ‘dankjewel voor de groetje papa en mama’; Rick zegt: ‘gaat goed hier, zie jullie snel’; Niek zegt: ‘stel de vragen graag pas op donderdag’. Zoals jullie zien is de één wat welbespraakter dan de ander. Laten we hopen dat ze een aantal uiteindelijk meer credits halen dan worden gebruiken 😉 Mooi stel hoor; die 1C groep. Morgen grotten en klimmen; nu al zin in. Stuur berichtjes lieve ouders, dan kan ik ze morgen voorlezen.
Richard Veldboer; SLB-er 1C

Klas 1D

De ochtend begon heerlijk. De tentdoeken hadden weer gaten, zoals dat in de Ardennen hoort, waardoor er wat nattigheid in de tent te voelen was. Toch was het gemiddeld de beste nacht tot nu toe. Bij het marshmallow toetje om 21.45 uur lag 4/5 van de groep al in zijn slaapzak gewikkeld en leek de rozigheid van het zwemmen en raften toegeslagen. Het academisch kwartiertje is reeds ingevoerd in de klas en ook vandaag waren ze traditiegetrouw 15 minuten later in de grot. Dit was echter een groot succes. Nadat Amarins en Miriam vast bleven zitten in een spleet van de grot en Stefan zijn plekje helemaal had gevonden werd de grot onveilig gemaakt. Het leek wel een feesttent, zoals 1D van elk moment een feest maakt. Al zingend en vooral veel lawaai makend worden alle activiteiten meester gemaakt. Na een korte hike, mocht er eindelijk geklommen worden. Zowel een mooie klimwand als een via ferrata/klettersteig werden beklommen. Robin wist zelf zijn hoogtevrees te overwinnen en werd pas halverwege de berg naar beneden getakeld. Mart weet hoe het voelt om een steentje te koppen. Jeffrey heeft zijn angsten onder ogen gezien en zelfs Ingmar ingehaald op een steile klimuur. Abel lijkt zijn roeping te hebben gevonden en rende bijna de berg op. Mark Jan heeft een snellere manier gevonden om te zitten, en Josse is weer een meter hoger boven de grond gekomen dan de eerste 20 jaar van zijn leven. Er zijn weer mooie processen ontstaan in de altijd uitdagende Ardennen. Na de klimmuur werd er nog een klein stukje gelopen. Er werden nog bomen geknuffeld en vooral weinig gezegd. Dat was nieuw. Op de kampplek aangekomen werden er weer fantastische bivaks gebouwd en konden de dames eindelijk een privelodge bouwen. Welterusten en tot morgen. Er staat iets met pijlen, bogen en veel lopen op het programma.